Serce i dusza kobiety. Czemu częściej płaczemy ?

Zastanawiałaś się kiedykolwiek, dlaczego kobiety płaczą częściej niż mężczyźni .... ?

Za wszystko odpowiedzialny jest nasz mózg.Kobiety płaczą częściej niż mężczyźni i robią to w sposób bardziej dramatyczny - twierdzą naukowcy z German Society of Ophthalmology.
Okazało się, że kobiety płaczą średnio od 30 do 64 razy w ciągu roku, a mężczyźni od 6 do 17 razy. Mężczyźni płaczą średnio od 2 do 4 minut, a kobiety około 6 minut. Ich płacz przechodzi w szloch aż w 65 proc. przypadków, a mężczyzn zaledwie w 6 proc.

Z pewnością udało Ci się zaobserwować, że kobiety płaczą czasem przy pierwszej lepszej sprawie, zaś mężczyźni pozostają niewzruszeni. Dlaczego ?Ludzki mózg podzielony jest na dwie hemisfery, z której każda odpowiada z inne czynności. Półkule połączone są ze sobą spoidłem wielkim ( pęk nerwów ), który przewodzi informacje między nimi. Takie spoidło jest znacznie większe w mózgu kobiety niż mężczyzny. Oznacza to, że prawa półkula, która odpowiada za emocje jest lepiej połączona z analityczną, lewą hemisferą. Może to wyjaśniać, dlaczego kobiety są bardziej świadome, w sferze uczuciowej, niż mężczyźni. Być może również dlatego ubieranie emocji w myśli i słowa przychodzi nam o wiele łatwiej.Płacz często pomaga nam się oczyścić i odzyskać optymizm. :)
Serce i dusza kobiety.Czasem trudno jest być kobietą, ale bez nas nie istniałby przecież świat. Pomimo naszej wrażliwości, nadmiernej troski, okazywanej dobroci, miłości-zamieniamy się czasem w twarde"bestie", dominujące, nieznośne jędze. To prawda, że jesteśmy uznawane za słabszą płeć. Stereotyp o nas, że my jako istoty delikatne, zmysłowe, wrażliwe, już od wieków byłyśmy uznawane jako słabsza płeć, ale czy tak jest na prawdę? Myślę, że nie.Sądzę, że mimo stereotypów potrafimy dostosować się do sytuacji. Agresja objawia się u nas w sytuacjach zagrożenia, gdy bronimy się przed kimś lub czymś lub chcemy chronić kogoś, najczęściej najbliższe osoby, ludzi, których kochamy.
Moim zdaniem kobiece dusza i serce są piękne, jeżeli o nie dbamy, wierzymy i same tego chcemy, staramy się.
A Wy jak uważacie ? Chciałabym, abyście podyskutowały trochę na ten temat.

Sex w mediach ... Po co i jaki ma wpływ ??

Odpalasz kompa, włączasz Internet i już na pierwszej stronie, na którą wejdziesz jest oczywiście coś związanego z ... seksem. Wychodzisz na dwór, tuż przy ulicy wielki transparent z np. kobietą w skąpej bieliźnie damskiej ... Pomijając fakt, że wiadomo, działa na mężczyzn rozpraszając ich i nieraz niosąc ryzyko wypadku to jest to trochę zastanawiające. Na kobiety niespecjalnie oddziałuje ta sama płeć, a więc po co mężczyznom damska bielizna ? ^ ^
Reklamy atakują nas wszędzie, w telewizji, w prasie, w Internecie, na ulicach ... Skłaniają nas do tego, byśmy dokonali zakupu tego, a nie innego towaru. Pomysły producentów na sposób przedstawienia danego towaru są coraz bardziej odważne... Prześcigają się kto zrobi lepiej widoczną reklamę, która to z czasem staje się coraz bardziej przesadzona. Ich najlepszym fundamentem jest sex.

Sex z pewnością jest jednym z najchętniej poruszanych tematów w niemal wszystkich kulturach czy narodach. Bliskość ciał przeciwnych płci od zawsze inspiruje malarzy, poetów, muzyków i innych artystów. Chętnie poświęcają oni szeroko rozumianej tematyce seksualnej swoje prace i dzieła. Niemal codziennie sex pojawia się też w mediach: a to publikowane są wyssane z palca informacje typowe dla brukowców o kolejnych sex aferach z udziałem znanych polskich celebrytów, a to wraca jak bumerang problem edukacji seksualnej w państwowych szkołach.
Dlaczego występuje on tak często w komercji ? Specjaliści się tłumaczą : "Reklama jest krótką formą (trwa od 15 do 30 sekund), musi wiec wywołać jak największy związek emocjonalny odbiorcy z reklamowanym produktem, w jak najkrótszym czasie. Najlepiej jest uderzyć w najczulszy punkt odbiorcy - jego emocje i sferę instynktów. A seks to wiadomo najsilniejszy z nich."Sex powoduje silne związek emocjonalny, to co z nim związane pozostaje dłużej w pamięci, co skłania do kupienia danego towaru. Media kreują rzeczywistość. Statystyczny człowiek czytający gazetę, oglądający TV czy też przeglądający internet zapewne ma wrażenie, że media opisują rzeczywistość. Lecz gdyby tak było, nasze życie byłoby na wskroś przesiąknięte seksem, a coś takiego jak miłość sprowadzałoby się wyłącznie do udanego bardziej lub mniej życia seksualnego. "Pokłóciłaś się z partnerem? Zrób mu dobrą kolację, a po kolacji upojna noc w łóżku...". Genialne. Uważam, że dobrze, że nie jest to tabu - oczywiście, że tak - mówmy o tym, nie unikajmy seksu i nie bójmy się go. Lecz to co lansują media jest bardzo dalekie od tego, czym seks może być. Media odzierają seks z całej jego magii, zamiast magicznego dopełnienia związku w miłości - zostaje on sprowadzony do czysto fizycznej chwilowej przyjemności. Nie twierdzę, że trzeba się z seksem wstrzymywać - jak oboje chcą - to czemu nie ? Jednak dziś kreuje się model człowieka, totalnie wyzwolonego - trochę jak zwierzęta, poznajemy się i kochamy się jak najprędzej "bo dzień bez seksu jest dniem straconym". Czy to daje szczęście ? Myślę, że szczęście ucieka gdzieś bokiem, znika razem z całą magią miłości. Teraz sex przychodzi z łatwością, bez skrępowań. To tak jakby zaproszenia na kawę : "Masz ochotę na kawę ?"; "Masz ochotę na sex ?" Nie ma tej hm ... magii. Żyjemy w materialnym świecie pozbawionym duszy, a my jesteśmy tylko ciałami chcącymi rozładować biologiczne napięcia. Tylko i wyłącznie.
Widząc jak ludzie żyją według narzuconych przez media wzorców zaczynam wątpić. Wątpić w naszą duchowość, w prawdziwą miłość, dziś został nam tylko sex.

A Wy co o tym sądzicie ? Może rzeczywiście sex jest najważniejszym elementem naszego życia ? Dlaczego reklama to gra psychologiczna między producentem, a klientem ?

Od teraz będę pisać na innym koncie. :)

Samotność ...

Samotność 

Nie proszę o tę samotność najprostszą

pierwszą z brzega

kiedy zostaję sam jeden jak palec

kiedy nie mam do kogo ust otworzyć

nawet strzyżyk cichnie choć mógłby mi ćwierkać

przynajmniej jak pół wróbla

kiedy żaden pociąg pośpieszny nie śpieszy się do mnie

zegar przystanął żeby przy mnie nie chodzić

od zachodu słońca cienie coraz dłuższe

nie proszę Cię o tę trudniejszą

kiedy przeciskam się przez tłum

i znowu jestem pojedynczy

pośród wszystkich najdalszych bliskich

proszę Ciebie o tę prawdziwą kiedy ty mówisz przeze mnie

a mnie nie ma ...

        

                                                  Jan Twardowski

Samotność ... Czym właściwie jest ?

Tak, można by tu wkleić cały artykuł z Wikipedii, ale myślę, że lepiej to opisać na własnych odczuciach ...

Od czasu do czasu jest ona udziałem każdego z nas, ale niektórzy doświadczają jej przez całe życie. Opiera się ona na przekonaniu kompletnego odizolowania od otaczającego świata, alienacji i wyobcowaniu. To bolesna świadomość, że brak nam kontaktów z innymi ludźmi. Pociąga ona za sobą wrażenie wewnętrznej pustki połączonej ze smutkiem, zniechęceniem, poczuciem oddzielenia, niepokojem, któremu towarzyszy silne pragnienie, by być chcianym, komuś potrzebnym. Osoby osamotnione czują się często porzuceni, niechciani, odrzuceni, nawet gdy są w wśród ludzi. Ogarnia ich poczucie braku nadziei i silne pragnienie jakiejkolwiek relacji, która uśmierzyłaby straszny ból osamotnienia nie z własnego wyboru. Szukają u innych wsparcia. Pragną prawdziwego przyjaciela, który w złych chwilach pomogą im, pocieszą ich w banalny, ale ważny dla nich sposób. Mogą też szukać tego Kogoś Specjalnego ...  Najbardziej odczuwają samotność osoby wrażliwe, szukające kontaktu. Niestety, często nie mogą oni często wyrazić zdania na tematy ich interesujące - np. na temat miłości czy zagadnień filozoficznych. Zanim przejdziemy do dalszych rozważań, warto odróżnić czym się różni odosobnienie od samotności. Odosobnienie - dobrowolne usunięcie się ze społeczności ludzkiej. Samotność przychodzi wówczas, gdy jesteśmy zmuszeni do egzystowania w pojedynkę. Odosobnienie może być doświadczeniem odświeżającym, regenerującym siły, przyjemnym. Zaś samotność jest bolesna, wyczerpująca i nieprzyjemna. Odosobnienie rozpoczyna się i kończy zależnie od woli człowieka; samotność ogarnia nas niezależnie od nas i pomimo naszych wysiłków, by ją przerwać. Przyczyny samotności. Samotność może mieć wiele przyczyn, które pogrupujemy w 5 kategorii. Może być ona społeczna, rozwojowa, psychologiczna, sytuacyjna i duchowa. Kombinacje tych przyczyn stwarzają poczucie samotności doskwierającej człowiekowi.  1. Przyczyny społeczne.  Większość naukowców zgadza się z poglądem, że szybkie przemiany społeczne dzisiejszej doby  izolują od siebie ludzi, pozbawiają ich bliskich kontaktów ze sobą i przyczyniają się do rozpowszechniania się zjawiska  samotności. Społeczne warunki, które powodują wzmaganie się poczucia osamotnienia to: 1. Rozwój techniki. Ponieważ najważniejsza jest obecnie wydajność i wygoda, brakuje ludziom czasu na podtrzymywanie głębokich więzi.  Relacje stają się płytkie, spada zdolność porozumiewania się, dominuje samotność. Ludzie czują się mniej istotni, niepotrzebni. 2. Mobilność. Rozwój komunikacji pozwala na łatwe przemieszczanie się po kraju i świecie. Bezrobocie i konieczność szukania lepszego życia w nowym miejscu powodują rozpowszechnienie się zjawiska migracji. To z kolei rozrywa przyjaźnie, rozdziela rodziny, niszczy poczucie więzi sąsiedzkiej i powoduje unikanie głębszych przyjaźni w obawie przed bólem rozstania. 3. Rozwój technologii. Mamy komputery, Internet, komórki itd. Porozumiewamy się wirtualnie przez Facebook ( pisałam kiedyś o tym ), Naszą klasę, Twittera, Grono itp. ... Zamiast porozmawiać twarzą w twarz w realu, korzysta się z technologii. Rzadko się do siebie odzywamy. Opanowani przez odrealniony wirtualny świat, wczuwamy się w życie postaci fikcyjnej, zamiast nawiązywać łączność z sąsiadami i krewnymi, spotykać się z przyjaciółmi.  Mimo wielu istotnych dla ludzi korzyści, współczesne zmieniające się społeczeństwo rozrywa więzi międzyludzkie, niszczy tradycyjne źródła poczucia bezpieczeństwa i potęguje warunki sprzyjające osamotnieniu i wyizolowaniu. Przyczyny rozwojowe. Stwierdzono, że istnieją trzy podstawowe potrzeby rozwojowe, które muszą zostać zaspokojone w życiu człowieka, jeśli chcemy uniknąć osamotnienia. 1. Przynależność. Duża część naukowej literatury stwierdza, że ludziom, a szczególnie dzieciom, potrzeba bliskich więzi z innymi istotami ludzkimi. Jeśli dzieci żyją w izolacji z rodzicami, efektem jest ich niepokój i emocjonalna powściągliwość. Przy rozwodach lub separacji, najczęściej dziecko mieszka z jednym z rodziców, potem nagle powraca drugie z nich, osoba ta bardzo mocno związuje się z ojcem lub matką, przylega emocjonalnie do jednego z rodziców. Jeżeli weźmiemy pod uwagę stale rosnący procent rozwodów i coraz częstsze przypadki nadużyć dokonywanych na dzieciach, łatwo zrozumieć, dlaczego tak wiele ludzi doświadcza poczucia wyobcowania i braku przynależności. Wychowywali się oni często w osamotnieniu. 2. Akceptacja. Rodzice okazują akceptację na różne sposoby: przez dotyk, spędzanie z dziećmi czasu, przez słuchanie, karanie, okazywanie uczucia. Jeżeli tego brak, gdy dzieci są lekceważone lub karane zbyt surowo, rozwijają w sobie poczucie braku wartości. Dochodzą do wniosku, że do nikogo nie należą i wycofują się z kontaktów z ludźmi. Trudno im potem zaufać ludziom, a niezdolność zaufania przeszkadza w nawiązywaniu głębszych relacji. Niskie poczucie własnej wartości i poczucie braku akceptacji leży u podstaw osamotnienia. 3. Nabywanie umiejętności społecznych. Każdy z nas zna ludzi, którzy nie potrafią się właściwie zachować w grupie. Są niewrażliwi na potrzeby i postawy innych, nie potrafią kontynuować poprawnych relacji międzyludzkich. Starają się manipulować ludźmi, narzucają się, a to przynosi tylko odrzucenie, rozczarowanie i zwiększa ich osamotnienie. Tacy ludzie nie nauczyli się współżycia z innymi. Ustawicznie próbują, ciągle im się to nie udaje i nadal pozostają w samotności. Jest też tak, że osoba jest niby otoczona wieloma przyjaciółmi, ale nagle okazuje się, że tylko z pozoru. Takie odkrycie nie jest z pewnością miłe, przynosi uraz, który powoduje wyobcowanie się. Są tacy, którzy uciekają od cierpienia miłości. Kochali, zawiedli się i nie chcą już nikogo kochać, nikomu służyć, nikomu pomagać. Taka samotność jest straszna, bo człowiek uciekając od miłości, ucieka od samego życia. Zamyka się w sobie.                                                                                                                       Jan Twardowski Przyczyny psychologiczne. Również pewne predyspozycje psychiczne właściwe konkretnemu człowiekowi powodują, że pozostaje on w stanie osamotnienia. 1. Niskie poczucie godności własnej. Jeżeli mamy o sobie niskie mniemanie, wtedy nie doceniamy własnych zalet i zamykamy się w sobie, albo też przeceniamy siebie aż do zarozumiałości. Oba zachowania utrudniają kontakty z ludźmi. Trudno jest budować przyjaźń, jeżeli mamy mało zaufania do siebie samych. Taki człowiek nie potrafi okazywać miłości bez tłumaczenia się, nie umie też przyjmować miłości bez poniżania się. Poczucie własnej godności pomaga w nawiązywaniu przyjaźni, a przyjaźń pomaga w budowaniu poczucia własnej godności i zmniejsza osamotnienie. Natomiast niskie mniemanie o sobie czyni człowieka nieśmiałym i słabym, szukającym oparcia u innych. Jeżeli jednak inni ludzie nie są w stanie zapewnić zaspokojenia naszych potrzeb, pojawia się poczucie zagrożenia i głębokie osamotnienie. 2. Niezdolność porozumiewania się. Przyczyna ta leży u podstaw większości problemów w kontaktach międzyludzkich. Jeżeli ludzie nie chcą dojść do porozumienia, albo nie potrafią, wtedy pojawia się uporczywe wrażenie samotności i izolacji, nawet jeśli jesteśmy członkami jakiejś grupy, społeczności. 3. Nastawienie samoobronne. Osamotnienie staje się dolegliwością coraz powszechniejszą, ponieważ ludzie nauczyli się różnych niewłaściwych postaw. Istnieje więc: -wzajemna rywalizacja -okazanie niezależności, autonomii -zaborczość. W tych przypadkach osamotnienie, przynajmniej w pewnym stopniu, jest winą osamotnionego. Angażując się w intensywne współzawodnictwo i walkę o samowystarczalność, zainteresowani samymi sobą i własnym sukcesem, krytyczni i nietolerancyjni wobec innych, przechowujący urazy, żądający zwracania na nas uwagi, sami zwiększamy potencjalną możliwość osamotnienia. Takie nastawienie prowadzi nas do manipulowania ludźmi w celu osiągnięcia własnych celów i zaspokojenia naszego ego. Nic bardziej odstręczającego ludzi i przynoszącego samotność. 4. Wrogość. Czy zauważyliście, że niektórzy ludzie zdają się być pełnymi wrodzonej złości? Nawet kiedy się uśmiechają, odczuwamy drzemiącą w nich groźbę i wrogość. Przyczyny takiego stanu są złożone, ale często ludzie źli czują się zagrożeni, sfrustrowani z powodu prawdziwej czy wyimaginowanej niesprawiedliwości. Czasem złość wynika z nienawiści do siebie, która zarazem zwraca się ku innym. Jeżeli takiemu nastawieniu towarzyszy negatywne nastawienie i ciągłe narzekanie, odpycha to od nich ludzi i powoduje samotność oraz nieszczęście. 5. Strach. Ludzie są samotni, ponieważ budują mury zamiast mostów. Oczywiście nie jest to jedyna przyczyna samotności, ale czasem ludzie rzeczywiście wznoszą bariery, które powstrzymują innych od nawiązania bliższych kontaktów. Spowodowane jest to np. lękiem przed bliskim kontaktem, obawą przed odsłonięciem się, przed odrzuceniem, obawą przed zranieniem spowodowaną ranami doznanymi w przeszłości. Osamotnienie jest bolesne, ale dla cierpiących na nie, nie mniej bolesne niż lęk przed otworzeniem się na innych ludzi. O skutkach samotności i jak sobie z tym radzić oraz jak jej zapobiegać w następnych artykułach. :)

Czy łatwo być obcokrajowcem w Polsce ?

" Współczesne migracje międzynarodowe stały się zjawiskiem powszechnym i masowym, a od kilkunastu lat w sposób szczególny dotyczącym Polski (zwłaszcza od momentu wstąpienia do UE) i innych krajów Europy Środkowej - jako nowych miejsc przemieszczeń ludności. " - podał GUS .
Polska staje się bowiem coraz częściej atrakcyjnym krajem zarobkowym, ale również docelowym miejscem osiedlania się cudzoziemców.

Czy łatwo otrzymać obywatelstwo polskie ? Jakie warunki trzeba spełniać, by je dostać ?
- Zamieszkiwać legalnie terytorium RP przez min. 5 lat.
- Lub być w związku małżeńskim min. 3 lata z osobą posiadającą obywatelstwo polskie i zamieszkującą na terenie RP.
Hm ... Myślę, ze jest to dość dogodne dla cudzoziemców. Polska jest w miarę państwem tolerancyjnym, coraz częściej zawiera się związki z cudzoziemcami. Owszem, są ludzie, którzy nadal zachowują się niezbyt miło w stosunku do nich, ale wszędzie tak jest.

Polska jest obecnie krajem niemal jednolitym narodowościowo. Wg danych Narodowego Spisu Powszechności z 2002 r. mniejszości narodowe stanowią ok. 1,23% ludności. Jednak ich przywódcy deklarują, iż mniejszości są liczniejsze. Niegdyś Polska była krajem wielonarodowościowym, w którym obok siebie żyli ludzie różnych nacji, religii i kultur. Po rozbiorach, wg danych z 1931 roku mniejszości stanowiły niemal 1/3 część mieszkańców, a w niektórych regionach przeważały. Tej sytuacji położył kres dwudziestoletni totalitaryzm.
Mniejszość narodowa - grupa ludzi, zamieszkująca obszar danego państwa, odróżniająca się od większości społeczeństwa językiem, kulturą, pochodzeniem etnicznym bądź religią i dążącą do ich zachowania. Zwykle za mniejszości narodowe uznaje się grupy, które identyfikują się narodem tworzącym niezależne państwo np. : Białorusini,Niemcy, Czesi, Ukraińcy.
Pozostałe zbiorowości, które nie utożsamiają się z narodem posiadającym własne państwo, określa się zazwyczaj, mianem mniejszości etnicznej np. : Romowie.
Mniejszości narodowe mogą korzystać z wielu praw im zapewnionych przez Konstytucję. Zapewniono im równość wobec prawa, wolność zachowania i rozwoju własnego języka, zachowania obyczajów i tradycji oraz rozwoju własnej kultury. Mniejszości mają prawo do tworzenia własnych instytucji edukacyjnych, kulturalnych, służących ochronie tożsamości religijnej oraz uczestniczenia w rozstrzyganiu spraw dotyczących ich tożsamości kulturowej. Mniejszości mogą tworzyć własne listy kandydatów do parlamentu i uczestniczyć w podziale mandatów, nie muszą przekroczyć 5-procentowego progu wyborczego. Mniejszości otrzymują również dotacje na działalność oświatową, kulturalną i wydawniczą. W Polsce istnieje prawie 600 szkół i placówek z dodatkowym językiem mniejszości narodowych. Uczęszcza do nich ponad 30 tys. uczniów.
Mniejszości narodowe i etniczne w Polsce :
- Białorusini
- Czesi
- Litwini
- Karaimi
- Niemcy
- Łemkowie
- Ormianie
- Romowie
- Rosjanie
- Słowacy
- Tatarzy
- Ukraińcy
- Żydzi .

Tolerancja ( łac. tolerante - znosić, cierpieć ) - świadoma zgoda na wyznawanie i głoszenia przez innych ludzi poglądów, z którymi się nie zgadzamy, oraz na wybór sposobu życia uważanego przez nich za właściwy, chociaż go nie aprobujemy.
Brak tolerancji prowadzi do sporów, a nawet krwawych konfliktów ( np. wojna na Jugosławii ). Przyjęcie tolerancyjnej postawy ułatwi nam uświadomienie sobie, że różnorodność kulturowa może być bogactwem i źródłem postępu cywilizacyjnego. Przywiązanie do własnej tradycji przecież nie musi być jednocześnie wrogością wobec innych. Warto się zastanowić czy jesteśmy tolerancyjni. Nie ulega wątpliwości, że w Polsce żyją takie osoby, które obawiają się przedstawicieli innych narodów czy maja do nich negatywny stosunek. Zastanówmy się nad przyczynami niechęci - Czy nie wynika ona przypadkiem z tego, że kierujemy się w życiu stereotypami ?
Stereotyp - uproszczony i często negatywnie nacechowany obraz innych. Najczęściej rodzą się one z niewiedzy i charakteryzują się dużą trwałością.
Mogą one dotyczyć różnych grup społecznych np. : lekarzy czy biznesmenów, jednak najczęściej odnoszą się do narodów i ras. Niechęć wobec innych może często wynikać z historycznych zaszłości np. : wzajemna nieufność Polaków z Niemcami ( II wojna światowa ). Jednak zmiany w Polsce po 1989 r., otwarcie granic i szczególnie bezpośrednie kontakty powodują stopniowe przełamywanie tych barier.
Skutecznym sposobem walki z stereotypami są wymiany uczniów. Dobrym pomysłem jest również organizowanie spotkań tematycznych poświęcone różnym narodom i zapraszanie na nie ich przedstawicieli.

Rasizm - pogląd głoszący tezę o nierówności ludzi. Rasista jest przekonany o wyższości swojej rasy oraz o jej prawie do panowania nad innymi.
Ksenofobia - postawa niechęci wobec przedstawicieli innych narodów, ras czy grup społecznych, religii. Może wynikać z poczucia wyższości nas innymi, lecz także strachu.

Szowinizm - nieograniczone i bezkrytyczne zamiłowanie do własnego narodu, który jest uważany za najlepszy i wyjątkowy. Jest on połączony z wrogością wobec innych narodów.

Zarówno rasizm, ksenofobia oraz szowinizm wywołują krytyczne oceny, tak samo jak kierowanie się stereotypami. Zaś tolerancja jest godna pochwały. :)

Teraz zastanówmy się ... Czy jesteśmy, aby na pewno tolerancyjni ?

Najlepiej to jest krytykować. :))

Hm... "Inspiracją", że tak powiem do napisania tego artykułu, była po prostu rozmowa dwóch starszych osób na przystanku tramwajowym.
Otóż mniej więcej wyglądała ona tak, że starsza panie narzekały na rząd, jego działania, politykę i ogólnie na świat, że jest zimno itd..
Rany, przysłuchując się tej rozmowie, jakoś miałam chęć spytać się tych pań, co w takim razie proponują zrobić. I tak też zrobiłam.
I co ciekawego mi te osoby odpowiedziały ?
Nic, po prostu się oburzyły i powiedziały: "Nie, nie. Przecież ja nie jestem panem prezydentem, to nie moja sprawa. Ja nic nie wiem."
Qrde, jeżeli to nie ich sprawa, to po co to krytykują ? Owszem, nie mówię, że krytykowanie jest złe. Wręcz przeciwnie, dobrze jest poznać krytykę. Tylko o to, że większość ludzi stoi i jeździ po innych, a sama nie ma pomysłu, by coś zmienić. Najlepiej to jest stać, krytykować innych i nic nie robić w tej sprawie.
Tacy ludzie, zawsze nawet jak wszystko będzie idealne to i tak znajdą pretekst, by narzekać. Np.: Te panie miały pretensje, że jest zimno. Jak będzie ciepło to pretensje, że za gorąco. Ciekawe co by było jak nastąpi globalne ocieplenie, a potem zlodowacenie ? :))
Dobra, coś ten post mi chyba nie wyszedł, ale mam nadzieję, że wiecie mniej więcej o co mi chodziło. :D

Złośliwość ludzka.

Hm... Dziś poruszę temat myślę, że dobrze znany. Każdy zapewne spotkał się z złośliwością i każdy też jest choć troszkę złośliwy. ;)
Jedni okazują ją częściej, inni rzadziej, ale u wszystkich tkwi się jej iskierka.
Mój kolega, który ma dosyć głębokie przemyślenia uważa, że złośliwość jest efektem smutku lub strachu. Wg mnie ma rację. Zauważcie, że często najbardziej złośliwi są Ci, którzy mają jakieś problemy. Rodzinne, uczuciowe lub inne. Dlatego chcąc się z nich wyzwolić, sprawiają innym przykrość. Czasem robią to świadomie, a czasem nie.
Często też po prostu jest to czysta złośliwość, nie wynikająca z problemów, lecz chęć dokuczenia komuś. I teraz cytuję słowa kolegi : Powinni się zmienić. Złośliwość jest oznaką utraty człowieczeństwa. Oni są przykładem zepsucia teraźniejszego świata. Podstawowe prawa moralne poddawane są masowemu gwałtowi. Świat się psuje. I jest to wyłącznie nasza wina. Ludzie przestają współczuć." Cóż, po raz kolejny przyznam, że to racja. Jeśli tak dalej pójdzie, będziemy dla siebie nawzajem złośliwi. To połączone z innymi negatywnymi cechami ludzkimi spowoduje wzajemne docinki, które ... Kto wie, być może i doprowadzą do wymarcia gatunku ? A w bliższej przyszłości będzie szerzył się egoizm. Zniknie bezinteresowność, współczucie, miłość, dobroć, docenienie wartości innego człowieka, które i tak już są bardzo cenne. Wraz z tym wszystkim znikniemy my. Tak, ciało zostanie, lecz czy dusza zostanie taka jak wcześniej ? Nie, będzie okaleczona złem. Wtedy będziemy zdani tylko na siebie. Nie oczekujmy wtedy od innych pomocy.
Czy tak chcemy żyć ? Chyba nie ...
Co więc robić w przypadku złośliwości ?
Jeśli podejrzewamy, że wynika ona z problemów. Spróbujmy tej osobie pomóc. Porozmawiajmy z nią.
Kiedy uważamy, że to czysta złośliwość, mamy dwa wyjścia :
-dumnie unieść głowę i się tym nie przejmować ;)
-porozmawiać z nią i powiedzieć, że sprawia nam to przykrość. Jeśli to nie pomoże warto zgłosić problem wychowawcy lub pedagogowi szkolnemu.

Pamiętajmy, że zło jest brakiem dobra. Tak jak ciemność nie jest przeciwieństwem światła, lecz jego brakiem. Gdy okazujemy innym współczucie, oni zobaczą, że jest dobre i też postarają się je czynić. Znajdźmy w sobie chęć czynienia dobra.

Facebook .

Facebook  jest naprawdę fajny, ale ma i złe strony.
Może uzależniać ...

Na początek przytoczę Wam kilka faktów o tym portalu społecznościowym prosto z Wikipedii. ; p

Facebook – serwis społecznościowy, w ramach którego zarejestrowani użytkownicy mogą tworzyć sieci i grupy, dzielić się wiadomościami i zdjęciami oraz korzystać z aplikacji, będących własnością Facebook, Inc. z siedzibą w Palo Alto. W lipcu 2010 liczba użytkowników na całym świecie wynosiła ponad 500 mln, a co miesiąc wgrywany jest ponad 1 mld zdjęć oraz 10 mln filmów.
Projekt został uruchomiony 4 lutego 2004 na Uniwersytecie Harvarda (w stanie Massachusetts) i był początkowo przeznaczony przede wszystkim dla uczniów szkół średnich i studentów szkół wyższych (college'ów, uniwersytetów). Jego głównym autorem jest Mark Zuckerberg (obecnie zasiada on na stanowisku CEO). Serwis zatrudnia ok. 1000 pracowników (stan na sierpień 2009). Jego przychody przekraczają 150 mln USD (szacunkowo).

Nowych użytkowników wciąż przybywa, strona jest nadal uaktualniana, wprowadzane są nowe aplikacje.


Teraz trochę o "uzależnieniu" w postaci filmu :

Tak więc, spróbujmy ograniczyć czas, który spędzamy na Facebooku ... ;)

Czy warto być kopią innego ?

Ostatnio wiele osób ubiera się na styl kogoś, kupuje to co ma inny itd.

Lecz czy warto być dokładna kopią innego człowieka ??

Być tak jak on, zachowywać się tak jak on, ubierać się tak jak on. Wg mnie nie. Czemu ? Czy chcesz być taki jak on ? Jeśli inni polubią Cię, jako tą osobę to i tak będziesz pusty wewnątrz. Nie będziesz sobą.

Każdy jest inny, unikatowy. Wyrażasz swoje emocje, podoba Ci się to, a nie to co innym się podoba, masz swoje własne poglądy, myślisz.

Często jest tak, że ludzie kopiują po kimś styl lub cokolwiek innego i myślą, że są fajni. Nie, fajni są wtedy, gdy są sobą. Strzeż swojej oryginalności, jest ona jedna z tych cenniejszych rzeczy. J

Takie jest moje zdanie na ten temat.

Walentynki-święto komercji ?

W dzisiejszym poście, wyrażę swoją opinię o Walentynkach.

Może...  Co to jest za  święto ? Definicja z Wikipedii :

Walentynki (ang. Valentine's Day) – coroczne święto zakochanych przypadające 14 lutego. Nazwa pochodzi od św. Walentego, którego wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest również tego dnia.

Zwyczajem w tym dniu jest wysyłanie listów zawierających wyznania miłosne (często pisane wierszem). Na Zachodzie, zwłaszcza w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych czczono św. Walentego jako patrona zakochanych. Dzień 14 lutego stał się więc okazją do obdarowywania się drobnymi upominkami.

Hm... Ja uważam, że 14 luty jest świętem komercyjnym ... Przynosi zysk materialny, nie duchowy. Tego dnia, ludzie kupują sobie nawzajem prezenty, wysyłają kartki, sklepy są oblężone. 

Jednak przecież kochać powinno się codziennie, a nie raz do roku. Owszem, 14 luty to może być okazja do wyznania miłości komuś, ale każdy inny dzień jest taką samą szansą.

Warto więc, zastanowić się czy naprawdę tylko w Walentynki potrafimy kochać ?